• Annelien Hacha

De impact van een huilbaby - het verhaal van Elise

Wanneer je kindje ontroostbaar huilt, zoek je (h)erkenning op. Ben ik echt de enige die dit meemaakt? Wat zijn de mogelijke uitkomsten? Hoe ervaren andere mama's en papa's hun huilbaby? Via deze blogs neem je een kijkje in het hoofd van andere mama's en papa's met een huilbaby.


Hoe deze mama tot twee keer toe een huilbaby kreeg én hoe zij dit ervaarden lees je in het verhaal van Elise. Veel leesplezier!


Bijna 5 jaar geleden kwam onze eerste zoon ter wereld: Maarten, een stevig baasje dat na een vrij snelle bevalling als een Sinterklaascadeau bij ons terecht kwam op 6 december. Een perfect mannetje, zo zag hij er uit!

Het was al snel duidelijk dat Maarten veel huilde en weinig sliep. De eerste weken waren we nog in de waan dat dit normaal was, we hoorden ook zo vaak ‘tja, baby’s wenen hé!’. Maar toen hij 6 weken was, was de maat vol en gingen we naar de spoed: dit kon niet meer. De kinderarts nam ons serieus en als bij wonder had Maarten nét toen wat bloed in de stoelgang (dat had hij nog nooit eerder!) waardoor hij direct speciale voeding kreeg op voorschrift van de kinderarts. Eindelijk wat hoop…


Maar het resultaat bleef uit. Een lang verhaal kort: enkele opnames, onderzoeken, veel osteopaten overal in het land, dokters en professoren later, bleek eigenlijk gewoon niets anders dan DE TIJD te helpen. ‘Simpelweg’ een huilbaby. Een ventje dat niet graag baby was en zo hard moest wennen aan het leven buiten de baarmoeder. Hij is nog steeds een gevoelige ziel…

Stilaan, na dat eerste helse jaar, werd Maarten zelfstandiger en blijer, hij ging ook wat meer en beter slapen. Intussen hebben we een actieve, lieve, gevoelige, luidruchtige kleuter, nog altijd een vroege vogel, maar op gemiddelde nachten slaapt hij door…


We moesten écht bekomen. Daarom kwam broertje Elias pas een dikke 3,5 jaar later. Iedereen zei me tijdens de zwangerschap: ‘je kan nooit twee dezelfde hebben’ en ik geloofde dat ook zelf echt oprecht. Dit kon niet nog eens.

En toch… Het ging al heel snel dezelfde weg uit met broerlief. De drie nachten in het ziekenhuis sliep ik alles samen 4 uur, doordat een lieve vroedvrouw Elias 2x2 uur had meegenomen en ermee had rondgewandeld om hem even te laten slapen. Ook met Elias hadden we enorm moeilijke maanden – het eeuwige huilen, de korte dutjes (20-30 minuten), het oververmoeide ventje… en een kleuter erbij dit keer. Verschrikkelijk… Wat een beproeving voor ons als ouders, maar ook voor grote broer.


De meters van Elias zijn de twee vriendinnen van wie we tijdens het eerste levensjaar enorm veel steun kregen op alle mogelijke gebieden. Ook nu waren ze weer zo dichtbij dit eerste levensjaar. Elias is intussen 15 maanden en hij slaapt beter en huilt minder, hij kan heel erg mooi lachen en wordt stilaan baby-af. Zijn eerste levensjaar leek een kopie van dat van zijn grote broer… Behalve dat we bij hem lang niet meer alle testen en doktersbezoeken hebben opnieuw gedaan – dat hadden we wel geleerd…


Over de ontwikkeling van onze mannetjes hebben wij ons eigenlijk nooit zorgen hoeven te maken: ze kwamen bij, aten meestal flink en deden motorisch ook wat ze ‘moesten’ doen. Maar o wee, wat hebben ze veel geweend en weinig geslapen. Ze dreven ons ongewild tot het uiterste. Wat een hel.


Met terugwerkende kracht kan ik nog steeds direct beginnen huilen als ik eraan denk. Maar ik heb er ook veel uit geleerd: Hoe mensen blijkbaar enkel écht geloven als ze het zien. Hoe mensen als ze het zien, nog altijd geloven wat ze willen geloven. Hoe mensen die dicht bij je zouden moeten staan, opeens zo veraf kwamen te staan. Hoe andere mensen opeens zo dichtbij kwamen om te helpen en er gewoon te zijn, zonder oordeel en zonder goeie raad. Hoe vermoeid en doodop je kan zijn en hoe er op die momenten ongelukken zouden kunnen gebeuren. Hoeveel veerkracht je als mens kan hebben. Hoe lang je moet recupereren van zo lang zo weinig slaap. Hoe huilbaby’s geen huilbaby’s blijven, ook al heb je daar niets aan als je dat hoort op dat moment. Hoe ik dit nooit nooit nooit van mijn hele leven zal vergeten. Hoe ik een betere therapeut ben geworden door dit mee te maken en dus minder snel te oordelen over bv. ouderschap. Hoe graag we onze kindjes zien…

Recente blogposts

Alles weergeven

Over het herstelproces

Ik voel me gelukkig. Het doet raar om dit na zo'n lange tijd neer te schrijven. Alsof het neerschrijven meer risico creëert om dit gevoel terug kapot te maken. Maar afgelopen dagen voel ik me oprecht

  • Facebook
  • Instagram

Tranen met Tuiten      vzwtranenmettuiten@gmail.com     Uilenhoek 10 3111 Wezemaal

© 2019 VZW Tranen met Tuiten