• Annelien Hacha

Hoe overleef je de huilperiode?

Mijn gedachten gaan opnieuw uit naar de kersverse mama’s die door corona maar heel beperkt beroep kunnen doen op hun village. Deze periode stelt iedereen voor uitdagingen, maar sommigen nog meer. Ik mag er niet aan denken dat ik had moeten snoeien in het aantal personen waarmee ik dicht contact had. Niet dat dit er tientallen waren, maar er was wel een handjevol mensen die ervoor gezorgd hebben dat ons gezin niet kopje onder ging. Enkele zeer nabije personen hielpen op een structurele manier met de zorg voor onze huilende baby of onze oudste dochter. En sporadisch boden enkele vriendinnen hulp aan op een moment dat het eventjes allemaal teveel werd. Ik ben hier nog steeds zo dankbaar voor! En nu wordt je gedwongen om slechts één persoon toe te laten in je huis. Wie had ik dan moeten kiezen? Wie had ik dan die grote verantwoordelijkheid moeten geven om ons gezin overeind te houden? Wie had ik moeten belasten met een extra risico op besmetting? Gelukkig heb ik deze vragen indertijd nooit moeten beantwoorden.


Maar er zijn wel andere vragen die nu actueel zijn en gelijklopend met de vragen die ik enkele jaren geleden stelde. Wat brengt de toekomst? Hoelang gaat dit allemaal duren? Hoe geraken we hierdoor?


En ik merk dat ik makkelijker kan terugvallen op enkele strategieën die ik toepaste tijdens de fase van het overmatig huilen. Ik kan helaas geen toverformules delen. Ondanks alles bleef de periode van het overmatig huilen erg zwaar. Net zoals deze coronaperiode voor bijna iedereen vervelend, zwaar tot heel zwaar is. Maar als je een lastige periode vergelijkt met een marathon, die heel wat van je krachten vraagt, wordt het duidelijk dat de kans groter is om de marathon uit te lopen als je met een aantal zaken rekening houdt. En uiteindelijk komt er ALTIJD een eindstreep in zicht!


Geconfronteerd met de eindeloze huilbuien en de onzekerheid over de duur van het huilen flitste de vraag: “hoelang gaat dit nog duren” keer op keer door mijn hoofd. Helaas was het erg frustrerend dat niemand hier een exact antwoord op kon geven. Nogal regelmatig werd de goedbedoelde opmerking gegeven dat het over een paar maanden allemaal beter zou gaan. Maar op het moment dat je in survivalmodus functioneert is je tijdsbeleving anders. Maanden zijn jaren. En eventjes flitste er dan een beeld door mijn hoofd: dat van een oudere dame met wandelstok, gekromde rug, grijze haren en een draagzak met daarin nog steeds een huilende baby.


Ik wilde de tijd zo graag vooruit spoelen. Fast forward please! Helaas lag dit niet binnen mijn controle. Wel 1000 keer heb ik gebeden tot een hogere macht om alles zo snel mogelijk te laten ophouden. Maar toen mijn talrijke gebeden niets bleken uit te halen besloot ik uiteindelijk om zelf anders om te gaan met “tijd”. Gedaan met vooruit kijken en het vastpinnen op een einddatum die zoveel maanden verder lag. Net zoals een loper de marathon opdeelt in tussendoelen, zo werd het mijn doel om het uur door te komen, de voormiddag en de dag.


De lange marathon voelde op die manier meer “behapbaar” aan. Mijn ijkpunten werden de middag (dan zitten we in de helft van de dag! Jeuj!), de avond (dan was ik niet meer alleen, joepie!) en het weekend (dan was er extra ondersteuning vanuit mijn village en kon ik even een pauze nemen, finally!). Door “de marathon” op te delen in kleinere stukjes werd het ook meer zichtbaar welke weg er al was afgelegd. Wanneer ik op bepaalde momenten overspoeld werd door angst om het niet meer aan te kunnen, hielp het om terug te keren naar de uren, dagen en weken die reeds gepasseerd waren. Ik mocht dan wel uitgeput zijn, maar we stonden nog steeds overeind. Mijn partner zou er ’s avonds terug zijn. In het weekend zou ik kunnen terugvallen op mijn village. In alle onzekerheid, waren dat vaststaande feiten waar ik wel zeker van kon zijn.


Ook nu probeer ik vooral niet te ver vooruit te kijken. Want er is geen antwoord op de vraag wanneer dit alles voorbij is. Ik focus op de kleine momentjes van genieten of ontspannen, de kleinere tussendoelen. En op korte termijn kijk er naar uit om dit weekend te genieten van een goed glaasje wijn en het heerlijke afhaalmenu dat we gisteren besteld hebben.

0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven

Een 'huilbaby'.... What’s in a name…

Voordat ik mama werd had ik wel al gehoord over het bestaan van een “huilbaby”. Maar dit was louter een abstract begrip zonder emotionele lading. Een huilbaby is gewoon een baby die heel erg veel huil

Over het herstelproces

Ik voel me gelukkig. Het doet raar om dit na zo'n lange tijd neer te schrijven. Alsof het neerschrijven meer risico creëert om dit gevoel terug kapot te maken. Maar afgelopen dagen voel ik me oprecht

Brief aan mijn baby- over de vele emoties

Lieve kleine baby, Wat is er aan de hand? Waardoor word je gekweld? Waarom stop je niet met huilen? Waarom wil je niet drinken? Is dit geen basisbehoefte? Wat doe ik verkeerd? Mijn tranen vloeien mee

  • Facebook
  • Instagram

Tranen met Tuiten      vzwtranenmettuiten@gmail.com     Uilenhoek 10 3111 Wezemaal

© 2019 VZW Tranen met Tuiten