• Annelien Hacha

Intolerantie - het verhaal van Kathleen

Ons tweede kindje, een zoontje, werd geboren na een fijne zwangerschap en een goede bevalling. Maar de uren, dagen, maanden, zelfs jaar nadien verliepen niet zoals je zou verwachten of hopen.

Vrijwel direct na de geboorte is hij beginnen overgeven maar het was niet echt duidelijk wat er aan de hand was. Hij was zeer onrustig en sliep amper. Wanneer hij dan rechtop tegen mij in slaap viel, sliep hij zeer licht. Bij de minste beweging was hij terug wakker. Ik noemde het eerder rusten dan slapen. Medisch leek alles oke maar net thuis aangekomen begon hij opnieuw over te geven. We belandden opnieuw in het ziekenhuis toen hij nog geen week oud was. We kwamen terecht op pediatrie, wat een verschil met de warme zorg die we kregen op materniteit. Ik hunkerde om terug naar huis te gaan en vreesde dat mijn borstvoeding zou teruglopen. Echt geholpen zijn we er niet, ze wisten niet wat het was en als er iets was, moesten we maar terug komen… Hij huilde/ brulde uren en uren, af en toe viel hij recht tegen mij van complete uitputting in een lichte slaap.


Je denkt nog even en het gaat wel over want alle baby's huilen…. maar niets was minder waar. Het enige wat hielp was hem borstvoeding geven. Duizenden vragen/bedenkingen schieten door je hoofd… wat is er aan de hand, wat zie ik over het hoofd, ben ik gestresseerd en is hij daardoor zo onrustig, waarom voel ik als mama niet aan wat hij nodig heeft,… Tegelijk krijg je tal van adviezen, goed bedoelde maar absoluut niet helpend. Het gaf me vaak extra druk en het gevoel dat er een oplossing was die ik zelf niet vond. We hebben natuurlijk van alles geprobeerd: osteopaat, druppeltjes, minder/meer prikkels aanbieden, inbakeren, verschillende slaapzakken, andere badolie, verschillende kamers,… Gelukkig was dit ons tweede kindje en wist ik diep vanbinnen wel dat ik oke was als mama. Maar toch waren er tal van momenten dat ik begon te twijfelen… Het beeld dat ik voordien had over hoe het zou zijn met twee kindjes, klopte absoluut niet met de realiteit. Ik voelde me ook erg schuldig naar ons dochtertje toe. Het lukte me zelfs niet om haar naar school te brengen. Ook omdat niemand het zag zitten om 10 minuten bij ons krijsende zoontje te blijven.

Pas na 7 maanden is er verbetering gekomen doordat ik een zeer strikt dieet ben begonnen en er tegelijk medicatie is opgestart. Maar dan was het natuurlijk nog niet opgelost…. Nu konden we pas beginnen met te proberen hem wat te reguleren. Eindelijk sliep hij eens een paar uren achter elkaar. Hij viel weliswaar in slaap terwijl ik hem voedde en sliep naast me in bed. Ik wist op voorhand niet hoeveel stappen er kunnen zijn om hem gewoon in zijn bedje te kunnen leggen om te slapen, maar het zijn er ontelbaar veel en het vraagt veel tijd. Ik voelde de druk want ‘je moet je baby leren inslapen’ en ‘slaapproblemen worden gecreëerd door de ouders zelf.’ Gelukkig had ik mensen in mijn omgeving die in dezelfde situatie hadden gezeten en die me telkens zeiden, ‘volg je gevoel’, ‘het gaat over’, ‘ik heb hetzelfde gedaan’,…


Een goed vangnet heeft er voor gezorgd dat ik deze periode kon dragen. Want doordat het enige dat hielp borstvoeding geven was, viel de zorg vrijwel volledig op mij. Mijn netwerk zorgde gelukkig voor al de rest. Voor mij had de kraamzorg minstens tot 7 maanden mogen duren. Pas na ongeveer 1 jaar kregen we uiteindelijk wat ritme maar dan was het nog niet voorbij. Hij is nu bijna 15 maanden en onlangs hebben we nog een heel moeilijke periode gehad na ziekte. Ik had het gevoel dat we nergens meer stonden, ik voelde de grond onder mijn voeten wegzakken. Ik had er geen rekening mee gehouden dat we zo’n grote terugval zouden hebben. Wel eens enkele dagen maar geen weken van niet slapen… Gelukkig zijn we er ondertussen weer door maar het was ontzettend zwaar.


Het begrip van mijn werkgever maakt dat ik me over mijn werk al geen zorgen moet maken, hiervoor ben ik hen ontzettend dankbaar. Binnenkort, een jaar na de planning, start ik terug halftijds zodat ik nog voldoende borstvoeding kan geven en ik nog wat tijd heb om zelf wat te recupereren. Ik heb nog altijd wat het gevoel dat ik op reserve leef. Vele mensen zeggen me nu, het gaat toch beter, hij ziet er toch goed uit en dat klopt maar we moeten rekening blijven houden met zijn intolerantie (wat voor mij ook betekent dat ik een strikt dieet moet blijven volgen en borstvoeding moet blijven geven) en qua regulatie zijn we er ook nog niet helemaal. Ik heb me tijdens de ganse periode erg eenzaam gevoeld ondanks dat ik heel veel steun en hulp heb gekregen. De onmacht die je voelt als je je eigen baby’tje niet kan helpen, troosten, de pijn kan stillen is moeilijk onder woorden te brengen.


Tegelijk heeft dit alles me ook veel geleerd en sta ik veel milder in het leven. Het brengt je terug naar de basis.

Recente blogposts

Alles weergeven

Over het herstelproces

Ik voel me gelukkig. Het doet raar om dit na zo'n lange tijd neer te schrijven. Alsof het neerschrijven meer risico creëert om dit gevoel terug kapot te maken. Maar afgelopen dagen voel ik me oprecht

  • Facebook
  • Instagram

Tranen met Tuiten      vzwtranenmettuiten@gmail.com     Uilenhoek 10 3111 Wezemaal

© 2019 VZW Tranen met Tuiten