• Annelien Hacha

Over het herstelproces

Ik voel me gelukkig.

Het doet raar om dit na zo'n lange tijd neer te schrijven.

Alsof het neerschrijven meer risico creëert om dit gevoel terug kapot te maken.

Maar afgelopen dagen voel ik me oprecht gelukkig.

Elk klein, onbeduidend tafereeltje ontroert mij. Raakt me diep vanbinnen en geeft aanleiding tot een warm, gelukzalig gevoel.

Ik wil elk tafereeltje voor altijd vastleggen in mijn geheugen. Er een mentale foto van maken. Het voelt aan alsof elk nieuw beeld een pijnlijk oud beeld doet vervagen waardoor het litteken beetje bij beetje heelt.


Backward

Grote zus probeert haar kleine zusje tevergeefs te troosten met een tutje. (Hoe heerlijk zou het geweest zijn als dit tutje alle leed had kunnen wegnemen).

Forward

De oprechte, stralende glimlach wanneer de zusjes elkaar terugzien na een dagje school/crèche.


Backward

Mijn dagelijkse repititieve cadans in de schommelstoel. De totale onmogelijkheid om grote zus aandacht te geven, wetend dat het ergste deel van de dag nu begon.

Forward

De giechelende zusjes, paraderend op hakken en met handtasjes om hun schouders. Twee mini modequeens.


Backward

Het wiegen, wandelen, wiegen, wandelen. Non stop. De vele uren waarop het onmogelijk was om troost te bieden. Het gevoel als mama niets te kunnen betekenen.

Forward

Een warme omhelzing, gevolgd door de woorden "da mama" bij het slapen gaan.


Backward

Het opzien tegen zoiets ogenschijnlijk simpel als een badje geven omdat dat door onze baby precies werd ervaren als een marteling. De paniek in dat lijfje wanneer ze het water raakte, ook al hadden wel al 10-tallen badjes gegeven.

Forward

Grote zus en kleine zus, spelend in bad. Het geplons. De badkamer die wordt omgetoverd tot een zwembad.


Al deze nieuwe beelden hebben een extra betekenis. Ik wissel op die momenten vaak een blik uit met mijn partner. Zonder woorden communiceren we met elkaar. "We made it through". En we genieten meer dan andere ouders zonder deze ervaring van het tevoorschijn komen van een geweldig zotte, vrolijke dochter. De dochter die zolang verstopt was.








0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven

Hoe overleef je de huilperiode?

Mijn gedachten gaan opnieuw uit naar de kersverse mama’s die door corona maar heel beperkt beroep kunnen doen op hun village. Deze periode stelt iedereen voor uitdagingen, maar sommigen nog meer. Ik m

Een 'huilbaby'.... What’s in a name…

Voordat ik mama werd had ik wel al gehoord over het bestaan van een “huilbaby”. Maar dit was louter een abstract begrip zonder emotionele lading. Een huilbaby is gewoon een baby die heel erg veel huil

Brief aan mijn baby- over de vele emoties

Lieve kleine baby, Wat is er aan de hand? Waardoor word je gekweld? Waarom stop je niet met huilen? Waarom wil je niet drinken? Is dit geen basisbehoefte? Wat doe ik verkeerd? Mijn tranen vloeien mee